30-08-08

Changes

Zoals - ik weet niet hoe-vele mensen ben ik een vaste honk. Honkvast, geworteld, en als de dood voor veranderingen. Zeker grote, die zich maar aanmelden op het moment dat het te laat is om ze te beseffen en er iets aan te ver-anderen, zodat het weer hetzelfde wordt. De voorbije weken zijn zo hectisch geweest, dat ik mezelf haast voorbijliep; thesis, vakantiejob, reizen; kortom, het kon niet op. Dat alles terwijl ik de belangrijke tweesprong die ik nu moet maken haast volledig verdrongen had. De universiteitsjaren liggen achter ons, en lijken zo tangibel. Het is net alsof ik mezelf gewoon in reverse kan zetten en ze allemaal achterstevoren opnieuw kan doen, en het zo simpel lijkt om het te doen ook. Zelfs toen ik eergisteren te horen kreeg dat ik na weken hersendood en onbeseffend jobzoeken eindelijk aan de slag mag in een superschool in Gent, drong het nog niet tot me door dat er met dit nieuwe begin ook een einde kwam aan iets "ouds". Al wat er door mijn hoofd spookte was een naïeve, oppervlakkige "o jee, nu ik hier werk, moet ik wel een nieuw kot zoeken, want als ik springuren heb, ga ik zoveel tijd verliezen," stiekem na al die jaren ook een beetje verliefd op Gent.

En pas vandaag drong het echt tot me door. Deze middag vond ik een nieuw kotje, en ik was dolgelukkig. Hoera! Ik kan nog in Gent blijven! En hoera! Ik moet niet telkens uren pendelen of met de auto rijden naar mijn nieuw werk... Nieuw? O jee... maar ok, I'll manage :-) En dan ging ik terug naar mijn oud kotje om op te ruimen. En zag ik het eerste kotgenootje/vriendinnetje/3-jarig gebuurtje vertrekken. Reken maar van yes dat het toen pas goed begon te knagen. De gedachtemolen begon te draaien, de herinneringen kwamen boven, en toen besefte ik het: het is niet zozeer Gent dat ik zou missen, maar al de mensen en de fantàstische momenten die ik hier beleefd heb. En wat nog het meeste zeer doet is dat vele van die mensen er vanaf 1 september niet meer zijn, en dat ik niet eens de stomme tijd, maar wel de stommiteit genomen heb om er even bij stil te staan en een deftig afscheid/tot ziensje voor te bereiden. Ineens stond ik daar, met een mond vol tanden... "Hoe, ge gaat weg?... Hoe, ik moet mijn kot opruimen?... Hoe, ik zal hier nooit meer binnenkomen? Hoe.... het is eind augustus..."... En zo kan een lege kamer die je zo vol en levendig gewend bent harder slijpen dan een handvol nagels op een pasgewassen krijtbord.

In elk leven dient er een sprong gemaakt te worden, en na enkele weken beland je uiteindelijk terug op zachte grond, dat weet ik. Maar het is altijd leuk om in het achterhoofd nog te weten dat er nog ergens een klein stoelenliftje is, terug naar boven, "gewoon voor in geval dat het nieuwe gras toch niet zo groen lijkt". Dit specifieke liftje-mijn is jammer genoeg voor altijd buiten gebruik, en kan enkel nog maar in gang gedraaid worden in m'n hoofd. De laatste kop koffie op "mijn" vensterbankje, de laatste keer met schattebout in slaap vallen onder "mijn" Ter Platens dakje, de laatste keer die klop op de deur... de kotbaas. "Kom je morgen de sleutel afgeven?" zucht

02:20 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-08-08

My life in 30 seconds!

Vale bloggertjes! Alles goed met jonder? Onder het motto: "les excuses sont fait pour s'en servir" (of de Bernardiaanse vorm van onze oude godsdienstleerkracht wiens Frans eerder een verbasterde versie was van het lokale taaltje van een Ugandese volksstam "lis ikskies somfie poer s'in sirvier, ah!"), mijn weelderige meae culpae voor het laten verloederen dezer e-keet. Edoch, reden hebbende, wil ik ze u niet onthouden:

- de maanden juni én juli werden voorbehouden voor blok, examens en een te late thesis-indiening, die geëindigd is in een massaspurt. Jawel, ik zeg u: heb de deadline van 17u slechts met luttele seconden voorsprong kunnen halen vorige week (bij deze dan ook een welgemeende sorry aan de Lady's adres omdat ik uw superlampen niet kunnen komen bewonderen heb! remember the tips I gave you ;-)). De Wet van Murphy; gotta love it. Meer later.

- toen al het leed achter de rug bleek te liggen, kwam mijn vakantiejob bij Blokker nog wat roet in het eten gooien. Wegens omstandigheden twee extra dagen moeten werken, waartussen ook nog een gezellig dagje Dranouter (dit festival is gewoon de MAX! Alsook Tori freaking Amos, kwijl).

- En wat nu dan?... Héwel, de voorbije twee dagen ben ik al druk in de weer geweest met onze reisjes te plannen; morgen vertrek ik immers met schattie naar Istanbul (pray for us; me don't likie bombies!) voor vijf dagen, waarna ik haast onmiddelijk terug de pist in ben met mijn ouders voor een 9-daagse naar Toscane! Leukigheden om naar uit te kijken? Op het eerste zicht wel, ware het niet dat ik in stress-overdrive aan't gaan ben om al die dingen tot een goed einde voor te bereiden :-S Hoezo, je kan op 138 manieren van de luchthaven naar de wijk Sultanahmet?! Soit, we zien wel. Akbil, here I come! (and slightly hoping I'll come back too...)

Tot gauw!

00:43 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |