30-08-08

Changes

Zoals - ik weet niet hoe-vele mensen ben ik een vaste honk. Honkvast, geworteld, en als de dood voor veranderingen. Zeker grote, die zich maar aanmelden op het moment dat het te laat is om ze te beseffen en er iets aan te ver-anderen, zodat het weer hetzelfde wordt. De voorbije weken zijn zo hectisch geweest, dat ik mezelf haast voorbijliep; thesis, vakantiejob, reizen; kortom, het kon niet op. Dat alles terwijl ik de belangrijke tweesprong die ik nu moet maken haast volledig verdrongen had. De universiteitsjaren liggen achter ons, en lijken zo tangibel. Het is net alsof ik mezelf gewoon in reverse kan zetten en ze allemaal achterstevoren opnieuw kan doen, en het zo simpel lijkt om het te doen ook. Zelfs toen ik eergisteren te horen kreeg dat ik na weken hersendood en onbeseffend jobzoeken eindelijk aan de slag mag in een superschool in Gent, drong het nog niet tot me door dat er met dit nieuwe begin ook een einde kwam aan iets "ouds". Al wat er door mijn hoofd spookte was een naïeve, oppervlakkige "o jee, nu ik hier werk, moet ik wel een nieuw kot zoeken, want als ik springuren heb, ga ik zoveel tijd verliezen," stiekem na al die jaren ook een beetje verliefd op Gent.

En pas vandaag drong het echt tot me door. Deze middag vond ik een nieuw kotje, en ik was dolgelukkig. Hoera! Ik kan nog in Gent blijven! En hoera! Ik moet niet telkens uren pendelen of met de auto rijden naar mijn nieuw werk... Nieuw? O jee... maar ok, I'll manage :-) En dan ging ik terug naar mijn oud kotje om op te ruimen. En zag ik het eerste kotgenootje/vriendinnetje/3-jarig gebuurtje vertrekken. Reken maar van yes dat het toen pas goed begon te knagen. De gedachtemolen begon te draaien, de herinneringen kwamen boven, en toen besefte ik het: het is niet zozeer Gent dat ik zou missen, maar al de mensen en de fantàstische momenten die ik hier beleefd heb. En wat nog het meeste zeer doet is dat vele van die mensen er vanaf 1 september niet meer zijn, en dat ik niet eens de stomme tijd, maar wel de stommiteit genomen heb om er even bij stil te staan en een deftig afscheid/tot ziensje voor te bereiden. Ineens stond ik daar, met een mond vol tanden... "Hoe, ge gaat weg?... Hoe, ik moet mijn kot opruimen?... Hoe, ik zal hier nooit meer binnenkomen? Hoe.... het is eind augustus..."... En zo kan een lege kamer die je zo vol en levendig gewend bent harder slijpen dan een handvol nagels op een pasgewassen krijtbord.

In elk leven dient er een sprong gemaakt te worden, en na enkele weken beland je uiteindelijk terug op zachte grond, dat weet ik. Maar het is altijd leuk om in het achterhoofd nog te weten dat er nog ergens een klein stoelenliftje is, terug naar boven, "gewoon voor in geval dat het nieuwe gras toch niet zo groen lijkt". Dit specifieke liftje-mijn is jammer genoeg voor altijd buiten gebruik, en kan enkel nog maar in gang gedraaid worden in m'n hoofd. De laatste kop koffie op "mijn" vensterbankje, de laatste keer met schattebout in slaap vallen onder "mijn" Ter Platens dakje, de laatste keer die klop op de deur... de kotbaas. "Kom je morgen de sleutel afgeven?" zucht

02:20 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

a new beginning idd je sluti iets af wat je niet wilt afsluiten maar noodgedwongen afsluit bruusk zonder defitg afscheid te kunen nemen moet je het grote onbekende in en dn merk je dat dat vanzelf gaatr met vallen en opstanzoals altijd en dat je snel d nieuwe geneugten des levens ontdekt en dat ieder leven zijn fase geeft en dat het i nfite niet zo erg was om zo depressief dramatisch te doen over "wat nu, in deze grote boze wereld te doen?"
keep it up dude!

Gepost door: jeronimo | 30-08-08

Wow een job gevonden! Waarom moe ik da via deze blog lezen!!! Congrats! Blij dat je toch nog in Gent blijft!

Gepost door: Manlome | 30-08-08

afscheid Van een vroeger leven, nostalgie, melancholie. Ik heb er pas jaren achteraf last van gehad... Op het moment zelf kon ik niet vlug genoeg aan het echte leven beginnen.

En toch begrijp ik je, maar weet dat iedere periode in je leven een nieuw tijdperk aankondigt met een anders soort geluk, andre herinneringen. Teveel in het verleden leven, verhindert je te genieten van het hier en nu. Sowieso meot de gelukkigste tidj van je leven nog komen. Geloof me de studententijd das iets speciaals en het is terecht dat je bij eht afsluiten ervan stilstaat, maar er staat je nog zoveel moois te wachten. Enjouy the ratrace!

Gepost door: Little Witch | 01-09-08

Ken jij iets Om Witchie te bewegen te blijven bloggen?

Alle hens aan dek!

Groetjes,
GDB

Gepost door: GDB | 27-01-09

De commentaren zijn gesloten.