09-05-08

Gezocht: verlichte geesten

Al decennia lang houdt men het vol: Unief is the place to be om iets te bereiken in het leven. Men krijgt er een diploma van jewelste, wordt verlicht tot in't duisterste hoekske van zijn wezen én men leert er ook interessante mensen kennen met wie men kan discussiëren over het wel en wee van ons bestaan. Wat mij echter vooral is opgevallen de voorbije vijf jaar is dat hier toch één en ander mouw moet aan gepast worden. Daarom heb ik eens alle voor- en nadelen van de universiteitsmentaliteit op een rijtje proberen zetten. Op zijn Piet Huysentruyts: ik heb geleerd dat:

1. Het belangrijkste nut van het gaan studeren is niet op de eerste plaats iets bijleren; dat bewijst het feit dat ongeveer 40% van de cursussen eigenlijk overbodig zijn, ofwel doordat ze zodanig tot het bot hameren dat men beseft dat enkel mensen die dààrna willen verderstuderen op dat thema/doctoreren er iets mee zijn, ofwel misplaatst zijn in het vakgebied, ofwel zodanig onvakkundig gedoceerd worden dat het opvalt dat de eerste prioriteit van een prof niet lesgeven, maar onderzoek is. Wat men echter wél leert is: omgaan met stress. Elke examenperiode is een test; vooral in de eerste twee jaren is het erop of eronder, en bij sommige vakken wordt er door de prof in kwestie me dunkt werkelijk met de pet naar gegooid qua punten. Is het heel goed: 13. Is het matig: hangt af van de seksuele activiteit van de desbetreffende prof op de vooravond van de correcties. N.b.: dit geldt gelukkig genoeg uiteraard niet voor de meerderheid van het onderwijzend personeel, maar ik kan er u gerust een stuk of 5 opsommen.

2. Elke prof beschouwt zijn eigen vak als heiligdom. Op zich is daar natuurlijk niks mis mee; niemand kan een mens zijn passie kwalijk nemen, maar soms is het wel vreemd om plots twee volledig contradictorische stellingen over éénzelfde onderwerp voorgeschoteld te krijgen. Welke is dan de juiste? vraagt men zich af. Of kan men tot een compromis komen, een soort van symbiose waaruit een interessante nieuwe conclusie ontstaat? Sokrates zou hiervoor gepleit heben. "Ik weet dat ik niets weet," en door anderen te bevragen en te analyseren dichter bij de waarheid komen. Maar hier gaat het dus schrijnend vaak niet zo. De meeste professoren zijn niet geïnteresseerd in meningen van anderen, maar houden naarstig vast aan hun reeds goudgeel gekleurde paperassen waarmee ze al 40 jaar hun tirannieke scepter zwaaien. "Eet uw vlees op, en zwijgt!", zo zei Christine destijds nog in de refter. Merkwaardig hoe kuisvrouw-mentaliteit de Blandijnse gangen soms durft overwoekeren.

3. Vriendjespolitiek/eerste indruk. Begint ge uw universitaire loopbaan met een goeie indruk, dan blijft die, no matter what. Jammer genoeg is ook het omgekeerde waar. Het percentage dat in mijn mening strookt met de werkelijkheid zal ik u maar besparen, wegens schandalig hoog. Ook ik ben zo favoriet bij sommigen - zelfs al zegt het vak mij soms compleet niets en vond ik van mezelf dat mijn examen beter kon - maar dit is natuurlijk mooi meegenomen. Jammer genoeg sta ik voor sommigen ook aan het andere eind van het spectrum; ge denkt dan: ok, ik zal mij bewijzen en ervoor zorgen dat het desbetreffend individu op andere gedachten komt. Echter, strookt uw (levens)visie niet met de zijne/hare, of hebt gij andere interesses, reken dan niet op sympathie. Men zal ze u in kleine mate geven, maar uw punten blijven ondermaats, terwijl ge met diezelfde kop hersenen en interesse bij een andere professor 16+ haalt.

4. De mentaliteit van de studenten. Ongeveer 25% wordt na verloop van tijd heethoofd en gaat lichtelijk gaan fladderen door hun zogezegde opgedane kennis. Echte kunst is in mijn ogen nog steeds: imitatio ét aemulatio; doe uw kennis op, maar maak ze u eigen en doé er iets unieks, zelfstandigs mee. Maar vooral: denk niet dat boekenwijsheid u gaat helpen met het oplossen van echte levensproblemen, m.a.w. laat die nek niet al te hevig zwellen omdat ge Vergilius van achter naar voor kunt opsommen. Lucky for me zijn er maar heel weinig mensen in mijn naaste omgeving die hun down-to-earth-heid along the way verloren hebben, maar het is een gevaar waar vele jongeren aan ten prooi vallen.

Conclusie? Ik heb er geen. Ik wil de Unief niet aanvallen, maar ook niet ophemelen. Neutraliteit is het woord van de dag. Maar ook teleurstelling wegens sommige zaken uit mijn lijstje die heden ten dage enorme hoogtepunten bereikt hebben. "We are the choices we make." Wie zei dat ook al weer?

17:33 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

zie het universiteitsgebeuren als een gemeenschap in de zin van universalis, een verzameling belevingen van lichaam en ziel in volle ontwikkeling ter meerdere eer en glorie van je persoonlijkheid en talenten in goede en in slechte zin, in die zin ik de kristische geest ene die proffen durft wijzen op hun vakidiotie en achteraf wanneer de toch geslaagd zijn voor hun examens later die proffen profesioneel lik op stuk geven want machtswellustelingen die studenten zien als kanonnenvoer om hun sadisme op te botvieren tot de student bewezen heeft klaar te zijn voor de grote boze wereld out there, dat is het doel van het berieken van kennis, kennis is macht en een open geest ziet mer dan ene in een donker kuiskotteke met stinkele dweils waarmee de zever die verkondigt wordt in her en der aanwezige overbodige cursi nauwelijks kan worden opgeveegd zodat alleen het relevante blinkend op de tegelvloer overblijft :-)
ik heb wat zonneslagmedunkt!
ik ga mijn kop wat in de vriezer steken

Gepost door: jeronimo | 10-05-08

you should have been there Vrijdag: discussie over 'objectiviteit' van proffen en het gebeuren aan unief.

conclusie (mijne toch althans): unief IS wel degelijk goede voorbereiding op HET ELVEN. Dezelfde itnrigers, dezelfde vriendjespolitiek, dezelfde 'oneerlijkheid' soms. Later als je groot bent en een job hebt, zul je me nog gelijk geven..

Doch desalniettemin: uw dromen najagen MOET je zeker doen en daarbij moet je toch enigszins idealistisch zijn ingesteld. Dus kijk, een beetje naïviteit is soms wel gepast hoor.
Ik zeg altijd: je leven maak jezelf hè..zelfs al kijk je ergens sceptisch tegenaan, dat hoeft je daarom niet tegen te houden om toch te proberen (en verandering te brengen)
Heb ik ook gedaan en ben er blij om, trotst zelfs van: I REALLY REALLY TRIED. Pas dan kan je zeggen achteraf: fuck it all, ik heb genoeg windmolens nagejaagd.

Gepost door: Little Witch | 13-05-08

De commentaren zijn gesloten.