10-11-07

How to live with loneliness, and handle goodbyes in the meantime

Afscheid - ik moet er niet van weten. Enkele jaren geleden werd in Frankrijk de "WC" gekozen als allerbeste menselijke uitvinding ooit; wel, kwa humane ervaringen staat de traditionele "goodbye" in mijn optiek alvast op de allerlaagste trede. Het kan gaan van de occasionele "goe weekend!" tegen de kassierster uit de plaatselijke superette, die dan na een maand plots out of nowhere beslist om te gaan rentenieren en uit A weg te trekken, tot ronduit gruwel als "vaarwel" tegen een goeie vriend of "tot morgen" tegen een andere, terwijl voor hem of haar geen morgen meer komt.

Vorige week is Christianeke dan toch overleden. Ze was 67, grootmoeder's beste vriendin, en heb haar dus heel mijn leven - (gelukkig genoeg?) oppervlakkig - gekend. De laatste keer dat ik haar gezien heb moet wel een eeuwigheid geleden zijn... misschien is het dat wel wat me kwelt. Ik weet niet wat er met me scheelt, maar iets maakt mij zo verdraaid kapot vanbinnen als ik geconfronteerd wordt met afscheid. Ik herinner me nog dat ik destijds - toen school nog plezierig was, en Timmeke nog jeugdig en kwiek - chronisch begon te huilen op 30 juni, 15u30, omdat ik dan 2 maanden mijn vriendjes moest missen. Van eens afspreken in de vakantie was toen nog geen sprake; de personificatie van Gevaar schuilde hier immers net om de hoek van't straat, iets wat ge overbezorgde ouders en grootouders nu eenmaal niet kunt kwalijk nemen. Na al die jaren sluimert die haat tegen dat byebye-principe nog steeds diep vanbinnen.

Toen ik vannacht terug thuiskwam, vond ik het doodsprentje van Christiane op onze keukenkast. Bij het zien van haar foto werd ik plots overweldigd door een hutsepot van gevoelens die niet in één woord(groep) te vatten is. Onmacht? Spijt? Gemis? Boosheid? De "misschien-had-ik-haar-toch-nog-es-moeten-bezoeken" was wel prominent aanwezig, dat was duidelijk. Remedie? Motilium. Werking? Barslecht. Net zoals het iets barslechts was dat Christiane deed ziek worden, het barslecht was dat haar operatie niet geslaagd was, en evenzo is het nu barslecht dat zij die achterblijven zich moeten waden door een moeras van kwaadheid, eenzaamheid en machteloosheid.
Zelf heb ik voornamelijk medelijden met grootmoeder, die slechts enkele dagen na de dood van haar zus ook haar beste vriendin is verloren, maar diep vanbinnen schuilt bij mij ook stiekem de angst dat ook ik ooit in haar schoenen zal moeten staan en geconfronteerd worden met die àndere hutsepot die zij nu moet voelen. Wat is het leuk om zovele mensen te kennen, maar wat is het verdomd moeilijk om ze nadien terug te moeten afgeven. Recyclage, meneer? Of een bonneke voor leeggoed? Nee, dank u. Laat mij dan maar liever eerst gaan.

17:27 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

... ja mat zwaar postje, bij ons staan er wekelijks nieuwe doodsprentjes op de schouw...jong oud en niet zo oud, 'tis allemaal triest...
gelukkgi staan er nog mensen stil bij afscheid! zo leer tge koesteren wat ge hebt!

Gepost door: jeronimo | 10-11-07

Niemand geeft graag een geliefde af..er zijn dan ook geen woorden voor om die moeilijke periode wat te verzachten, maar vrienden/familie kunnen het wel draaglijker maken. Besef dat je toch altijd iets betekent in iemands leven en dat deze persoon dat ook wel zal weten.
Veel sterkte daar en aan je meter!
(Mij zou je het eeuwige leven ook niet moeten geven...)

Gepost door: Zoetie | 10-11-07

Tiens dacht dat ik hier gereageerd had..heb je hetverwijderd per ongeluk T?

Gepost door: Little Witch | 16-11-07

De commentaren zijn gesloten.