07-03-06

Musica è, part II

"Hoe kan ik het hen laten begrijpen?", schreeuwde hij het uit diep vanbinnen. En stiekem zocht hij naar andere media om zijn diepste gevoelens te uiten. In dagelijks gesprek zou het hem niet lukken, dacht hij; nee, hij had zijn reputatie om aan te denken; die van onnozelaar, goedlachse bon-vivant die nimmer een traan laat en altijd vrolijk door het leven gaat... Die reputatie vond hij allang niet erg meer; nee, wat zouden ze zeggen moesten ze weten dat ook hij gevoelens heeft? Dat hij niet gewoon een speldenkussen is die de steeds doorpriemende steken van de mensen rondom hem kan opvangen alsof het niets was...
Dus ging hij verder op zoek... Verbaal zou het hem alvast niet lukken; hij was nooit poëtisch aangelegd geweest, en zijn eigen standpunt verdedigen lukte hem enkel als hij niet teveel weerstand kreeg.
En toen kwamen ze... Sonische landschappen, muzikale vormen waarin hij zijn ziel, zijn diepste gal en al wat in hem voor het daglicht verborgen leefde kon gieten, en hij spendeerde uren, dagen, ja zelfs maanden achter de piano om zijn Muze gunstig te stemmen. Maar... zou hij het aandurven om het de wereld te laten horen? Zouden ze hem wel snappen en vooral, zouden ze inzien hoe diep de muziek in hem verankerd zit? Zouden ze weten hoeveel het voor hem allemaal betekent...? Sonische landschappen, noemt hij ze; in zijn ogen beste vrienden, aan wie hij alles kwijtkan; geen scrupules, geen verplichtingen - altijd eerlijk open kaart tegenover mekaar. Met hen reist hij telkens weer naar een andere wereld - al is het maar voor héél even... een wereld waar alles mogelijk is, waar gevoelens niet dienen om opgekropt te worden, maar open en bloot tentoon worden gespreid...
En wederom die vertwijfeling... "Zou hij het hen durven laten horen?" Zou hij, al is het maar voor heel even, zijn ziel aan hen prijsgeven en emotioneel volkomen naakt naar hen durven toetreden? Was het maar zo simpel... Hij begrijpt hen, zijn melodieën, en zij begrijpen hem... Maar kan de rest hen vatten?
Uiteindelijk durft hij de stap zetten... maar niemand geeft erom. Niemand, behalve de dierbaarsten der dierbaren. Hoe kunnen de overigen zo echter ooit een glimps krijgen van de kern van zijn bestaan?
Mysteries grow bigger every day

01:12 Gepost door C.M. | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

dienen daarvoor mysteries niet? Om altijd maar groter te worden?

Gepost door: Anne | 07-03-06

niet is leuker dan je zelf verliezen in een sonisch landschap warin je doolt, zwerft, je zefl verliest en terugvindt, in brokjes en stukjes flarden van je levenslied, je toekosmt lied je overwinningskreet je strijdkreet die weergalmt tot in alle uihoeken van het amorfe landschap van je oren en je trillende ziel. Stemmen, harmonieus disonant, disharmonische symfonieën die weerklinken achter je uitpuilende oogbollen, die weerkaatsen tgen de brokken van je bloedend hart, die zinderen totn in je fijnste zenuwbanen...

Gepost door: lord cms | 07-03-06

eigenlijk is het wel tijd dat je eens een concertje geeft hé :-) ik koop zeker een kaartje!

Gepost door: liese | 07-03-06

eej Liese heeft inderdaad een goe idee. Waarom geef je niet eens een concertje? Versleep je piano naar je tuin, stuur maar uitnodigingen, zoek een datum (misschien wel in omgekeerde volgorde...)

Gepost door: Manlome | 07-03-06

Misschien ben ik dan geen grote muziek(her)kenner, maar ik begrijp je wel, T.
Je hebt een uitlaatklep nodig voor die diepere andere ik, de serieuzere, de twifjelende, de onzekere.
Mensen die van je houden zullen je maar al te graag zo 'bloot' zien, je mag ook eens steun nodig hebben, een schouder. je moet niet altijd de sterkeste en vrolijkste zijn, kwetsbaar zijn mag ook.
Ik zie het ook wel zitten om jouw concertje bij te wonen..

Gepost door: Little Witch | 08-03-06

baai de weej of ik verrast was met het aanzoek? Ja het moment van het aanzoek was totaal out of the blue.
Maar ik zat er al een tijdje op te wachten , hoor dat wel..

Gepost door: Little Witch | 08-03-06

laten horen de dingen die ik op uw site al gehoord heb, vallen zeker in de smaak.

Gepost door: fILLE | 10-03-06

zo poëtisch, dat zijn we idd niet gewoon! de oppervlakkigheid des mensenlevens is ondoorgrondbaar

ff verhuisje melden: nieuw adres bij deze bijgevoegd!

Gepost door: g*lover | 15-03-06

keeping mum mar als chermanneke toch er kwamen in keepign mum ook minderjarige tietjes in voor? redde dat de film niet?
winter of discontent makker een beetje fleuriger hé!

zeg wat was er deze week weer te doen dat ons M zei?

Gepost door: lord cms | 20-03-06

De commentaren zijn gesloten.