05-03-06

Am I right to disagree, Ma'm?

Ouders... Je bent ervoor of je bent ertegen. Ik ben er persoonlijk altijd al voor geweest, vooral dan voor moederlief in't bijzonder. Edoch, naarmate ik ouder word valt het mij op dat de verschillen tussen ons zwaarder beginnen door te wegen, dat de geschillen nu haast wekelijks de kop opsteken, waar er vroeger ettelijke maanden verliepen eer er eens een kwaad woord gerept werd. Dan vraagt ge u af: ligt het aan mij? Komt het omdat ik stilaan volwassen word (volgens mij een proces dat sowieso gans uw leven blijft voortduren) of omdat ik de lastige stuiptrekkingen van vaders genen begin gewaar te worden?... of is het misschien moederlief die stilaan de negatieve kantjes van het ouder worden aan het doorworstelen is?

Bij mij persoonlijk doet het wel iet of wat zeer om te zien dat moeder mij op sommige vlakken niet meer begrijpt zoals ze vroeger deed. Altijd is ze mijn steun en toeverlaat geweest, diegene bij wie ik met al m'n problemen terecht kon, en dat is ze nu ook... Maar iets is aan het veranderen, ik voel het gewoon. Niet dat ik schrik heb dat ik haar binnen tien jaar ga willen opsluiten in een IKEA-kast en op't eerste 't beste vliegtuig steken richting Australische brousse, maar 't wordt steeds moeilijker om écht te communiceren met haar, weet ge... Ze snapt mij nog wel, maar ik vrees dat jarenlange opkropping van kleine (en grotere) probleempjes, en haar levensmotto "Als iemand u iets misdoet, laat hem lopen met 't vel al buiten!" (lees: kwetst iemand u danig, spreek er niet meer tegen, want hij/zij is het niet waard) uiteindelijk hun tol beginnen te eisen.

Onlangs discussie gehad over mijn grootmoeder: 75, nog steeds kwiek en actief, maar soms overwerkt ze zich en voor een vrouwke met een knie-prothese is dat niet echt aan te raden. Drie weken geleden heeft ze nog een marathon gelopen om de bus te halen, met als gevolg: nog steeds pijn in de knie. Mijn moeder reageert haar overbezorgdheid dan af door haar vermaningen te geven en ’t arm schaap er temperamentvol op te wijzen dat ze ’t moet kalmer aan doen. ’t Probleem is: ik snàp mijn grootmoeder; ’t mens is jong van geest, beseft waarschijnlijk ook wel dat haar lichaam stilletjes aan begint te protesteren, maar wil er niet aan toegeven, dus wat doet ze? De dagen plukken gelijk een losgeslagen bacchante. En gelijk heeft ze, vind ik… Akkoord, ze moet nu ook geen huizen meer verven of mechanische stieren temmen, maar ’t is omdat ze “bezig blijft” dat ze haar zeer vergeet, en ’t houdt haar jong ook.

’t Probleem bij zovele oudere mensen is dat ze wegzakken in hun zetel en door gebrek aan beweging haast niet meer te onderscheiden zijn van de kamerplanten. Ga bij mijn grootouders langs vaders kant eens binnen: die twee zijn stilaan aan’t verworden tot motiefkens op’t behang. En uiteraard, als ik grootmoeder dan wil verdedigen, krijg ik de toorn des moeders op mijn dak… “Gij wilt de realiteit niet onder ogen zien; gij wilt haar sprookskes wijsmaken en haar vertellen dat ze’t nog allemaal kan! Gaat gij er gaan bijzitten als ze iets tegenkomt en niet meer uit de voeten kan?”. En daar sta ik dan, pal tegen de muur, geblinddoekt en klaar om door haar verbale vuurpeleton als een patattenzak ineen te zakken. Ik vind echter dat moeder twee keuzes heeft: ofwel haar bezorgheid jegens grootmoe uiten op een kalme manier, ofwel in de gebruikelijke Godzilla-stijl – hoe ge’t draait of keert, luisteren zal grootmoe toch niet doen; daarvoor is ze veel te koppig. Die laatste heeft dan ook weer twee mogelijkheden: ofwel voortdoen zoals ze bezig is, haar lichaam uitputten maar wél uit elke dag het maximum halen en volop van’t leven genieten, of zich erbij neerleggen, verstrammen en verwelken… en daartussen in sta ik.

20:38 Gepost door C.M. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

grootmoeders... zo zat ik vandaag nog
geborgen aan de tafel van mijn grootmoeder
kwiek als geen ander
en dan zei ze, goh, met momenten wil ik gewoon
niets meer om handen hebben...
tijd voor een boek te lezen had ze niet meer zei ze
en wij maar lachen...
en ja, een plafond afkuisen, dat gaat ook me ook niet meer af...
grootmoeder is 78...
ze denkt dat ze nog alles moet doen zoals een twintiger
en dan denk ik, zelfs ik heb daar geen zin in :-)

Gepost door: ac | 05-03-06

meme's ik vind ook dat ze er moet volledig voor gaan! Maximum uit elke dag halen! Oud en versleten wordt ze sowieso

Gepost door: liese | 06-03-06

'tis schipperen tussen de waarheid onder ogen zien of niet hé :s
ken dat met oude mensen... en mama's die zijn veel meer dan goud waard hé!
maar neit den oedipus uitgangen hé maat!
enne verre-reis-compagnon? verklaar u nader? in uw eerdere veronderstelling zijt ge mis helaas, maar neit getreurd, de misvatting is volkomen te begrijpen aangezien het ongeveer zoiets is maar toch niet echt.
when a soul is found, a mate is born.

Gepost door: lord cms | 06-03-06

De commentaren zijn gesloten.