11-12-05

Hersenspinsels

Ofte: kronkelingen uit de oude frigobox, zoals ik ze pleeg te noemen. Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste post, en het grieft mij dat ik tegenwoordig niet meer tijd vind om jullie hier een verbaal koekske toe te gooien. Doch, ik probeer er me toe te dwingen steeds kribbelingen van een zeker kwaliteits-gehalte af te leveren (aan u, de rechtvaardige rechters, de fakkel des oordeels ;-) ), en als ik me dan ook niet meer dan geinspireerd voel, vertik ik het meestal om jullie te laten bijbenen in de dingen mijner leven. Inspiratieloos als we zijn, en nog steeds half verkouden, dampend boven een hete kop vlierbessensiroperige toestanden, wou ik toch es checken hoe het met jullie ging :-) Alles nog goed daar?
Hier nog niet echt spectaculaire dingen gebeurd. Het leven lacht me toe, de warme sfeer van deze gezellige wintermaand lijkt me dit jaar meer dan ooit in haar greep te hebben én we zijn gisteren nog eens naar Vaya Con Dios gaan kijken, dus wat moet een mens nog meer hebben? Edoch, ook minder toffe momenten zijn geschied: paniekaanvallen wegens de naderende examenperiode lijken onvermijdbaar, én gans ons dorp is eind vorige week opgeschokt door een al te driest voorval. Niemand minder dan ons geliefd "Marcelleke" heeft op de nacht van zaterdag op zondag onverwachts zijn koffers gepakt naar de Elyzeese velden. Marcel was wellicht het meest gekende individu in Aspelare: 65, vrijgezel, immer goedlachs en steeds trouw op post op de stoep voor zijn klein pittoresk huisje, als een fikse twintiger, terwijl hij de voorbijrijdende donderwolken doorpriemde met een straal van zonneschijn door z'n vriendelijke glimlach en wuivend handgebaar. Iedereen kende Marcelleke, en Marcelleke kende iedereen. Een vaste waarde in onze soms kille, onverschillige gemeenschap; een goeie ziel die u telkens kon opfleuren als ge een down-dagje had, enkel en alleen maar door u vriendelijk te groeten als ge daar ooit passeerde... 't Is vreemd hoe ge eigenlijk vaak nooit stilstaat bij de voor de hand liggende dingen in het leven, tot ze er niet meer zijn. Marcelleke was zo'n voorbeeld. 't Is alsof je door gans uw jeugdjaren heen opgegroeid bent met een grote dennenboom achteraan in de tuin, en op een stormachtige dag keer je terug naar huis en zie je dat-ie er niet meer staat; de natuur kan soms onverwachts uit de hoek komen... Onverwachts, zo is ook Marcel van ons heengegaan; er is niemand die ooit dacht dat Marcel er 's morgends niét zou staan, voor zijn deur, wuivend naar elke auto die voorbijreed (Marcel kende immers iedereen, en iedereen kende Marcel)... en 't is verdraaid moeilijk te geloven dat hij er ook nooit meer zal staan, en dat z'n vaste stek op de stoep voortaan niet méér is dan een lege, kille vierkante meter, onbeduidend in die errondom. Hoewel hij voor mij maar een "ouwe bekende" was, een persoon die ik slechts vijf seconden per dag zag en nooit persoonlijk heb gekend, zal ik hem denk ik nooit vergeten. Toen ik er vandaag voorbijreed, heb ik 'n allerlaatste keer m'n hand opgestoken naar hem, ook al was hij er niet meer... Een simpel eerbetoon aan een simpel mens, die nooit echt grootse dingen heeft verwezenlijkt, maar die talloze harten - wellicht onbewust en ongeweten door die harten zelf - heeft kunnen veroveren, alleen al door zijn uitstraling en vriendelijk gebaar... Misschien is dàt op zich dan eigenlijk toch één van de grootste dingen? RIP, Marcelleke; we gaan u enorm missen...

02:07 Gepost door C.M. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

mooi jong! een waarlijk warm eerbetoon aan een goed emens zoals die marcel blijkbaar was.
some people forget to fast and don't ven miss a thing...
gelukkig zijn er nog mensen die menselijkheid weten te waarderen ;-)

Gepost door: lord cms | 11-12-05

zo was er bij ons ook een marcelleke die heeft nu een standbeeld op die hoek waar hij altijd stond....en de willem vermandere heeft er zelfs een liedje over gezongen :-) Alléé Chermanneke! nu ist aan u hé

Gepost door: liese | 11-12-05

Respect voor de wijzen met wijzen bedoel ik de ouderen. Ik vind dat schoon, zenne. Zo stilstaan bij het overlijden van een oudere. Iemand die je nooit echt kende, maar er wel gewoon 'was', het ùmaakt er ons bewust van dat we neit teveel zaken 'for granted' mogen aannemen.



PS mijn grote dieet-geheim? ik wou dat ik je hier een hele receptenboek en handleiding kon geven, amar de droevige waarheid is: zeer zeer weinig eten. En 's vonds enkel een slaatje of vis of kip in de wok... Geen calorieke dessertjes (heel af en toe es een yoghurtijsje, maar wel altijd fruit). Er zijn mensen die gewoon met een een beetje te minderena fvallen, maar ik ben en 'alles of niets' madam hè. En ik vrees dat ik voor de rest van mijn leven zo streng zal moeten blijven, dat zit in mijn genen. IK BEN EEN BOEFFERKE VAN NATURE,das mijn kruis. Als ik nog amar kijk naar een choloade mousse dan kom ik al een kilo bij.. LOL

Gepost door: Little Witch | 12-12-05

. Ik denk dat iedereen wel zo een marcelleke kent. In mijn straat woont ook zo een oud mens dat elken avond buitenstaat rond het uur dat ik thuiskom van mijn werk, en dan knikt ze altijd goeiendag. En op dagen dat ze er niet staat vraag ik me wel eens af of haar iets overkomen is, maar meestal staat ze er den dag erna weer.

Gepost door: fILLE | 13-12-05

De commentaren zijn gesloten.