Avé; kuist uw voeten af en kom binnen!

2 jaar heeft dit stilgelegen, en onlangs dacht ik nog... Wat is er gebeurd met die flink bloggende kerel die zijn gedachten op het internet losliet zoals een koe haar veulens op een bloeiende graswei? Ik denk dat het maar eerlijk is om te zeggen: die kerel is volwassen aan't worden. Verbazingwekkend hoe volwassenheid met een vleugje "'k heb genen tijd meer voor niks!" komt, en hoe je plots honderd-en-één projectjes in je leven hebt, terwijl er maar tijd is voor een handvol...

Zoveel is al veranderd, maar ik ben heel blij om te zeggen dat veranderingen in mijn geval verbeteringen zijn. Ik geef nog altijd met volle plezier les, mijn leerlingen zijn geniaal (ook al praat ik niet over hun IQ :p), ik woon opnieuw in Gent in een pràchtappartementje met uitzicht op de Gentse torens, de Sint-Pietersabdij en een parkje, en heb de liefde van mijn leven gevonden. Het zijn zo'n paar zaken waar een mens zo dankbaar kan voor zijn, tussen allerlei zaken die ook hetzelfde gebleven zijn.

Ik weet niet hoe vaak ik hier nog zal posten, misschien dat ik door dit berichtje weer de smaak te pakken krijg; alleszins vond ik dat het mijn plicht was om jullie, 5-jaar trouwe lezertjes, na al die tijd toch eens een update te schenken van mijn leven :-) Hopelijk gaat het goed met jullie?

Groetjes en misschien tot...!

Ik heb me vandaag eens voorgenomen om “leerlingenmoe” te zijn. In plaats van lessen voor te bereiden, taakjes te maken of te verbeteren ben ik er maar op uitgetrokken, dwars door de zomermassa, in het kielzog van roddelende tieners in Sint Bavo-outfit, immer vrolijke Italiaanse accordeonisten en moeders die een extra dagje vrijaf genomen hebben om zoonlief te voorzien van een extra “tenu’ke” voor op den barbecue van nonkel Frans en tante Jacqueline. Te veel prikkelingen om met al m’n sensoren te kunnen opvangen; ’t stad leefde vandaag gewoon. “Zijn we niet met te veel?”, vroeg ik me nog af toen ik de zoveelste haverklap kreeg van een passant. En toch heb ik het merkwaardige voorgevoel dat ik elke dag dezelfde mensen tegenkom.

Opgetutte, bezwete bomma’s die in ik-vorm verbaal uit de auto klauteren. Nutteloze small-talk tussen een blonde deerne en haar oude lerares die overactend blij is om haar terug te zien. Twee 15-jarige dames die samen in het pashok naast mij klauteren om er mekaar op kousevoetjes stylingsadvies te geven en tussendoor te bekokstoven wat ze die avond met de hele kliek gaan uitspoken. Diep vanbinnen voelde ik heel even weer die jeugdige kerel naar boven komen... en oeps! Daar gooide de spiegel roet in het eten. Bedankt, H&M, om er twee omhoog te hangen, zodat ik ook nog mijn zakkende derrière kan aanschouwen.

Vaarwel gezegd tegen maatje 32, heb ik ook ‘ns beslist om mijn fiets zelf te repareren. Ik rijd immers al 5 maanden rond op z’n Onslows; om de vier raderslagen een krak van jewelste. ’t Verbijstert me dat mijn leerlingen in Zwijnaarde nog niet gezegd hebben dat ze mij ’s ochtends horen vertrekken. Beetje anti-roest gekocht in den Brico, wat gebricoleerd en uiteindelijk toch al iéts los gekregen. Meer straks, als de vreemde darm uit onze fietsenstalling is verdwenen. (zouden wij een beerput hebben, meneertje kotbaas?)

Meanwhile stoom ik m’n lasagne klaar, terwijl Gent zich uit m’n venster nog steeds van haar beste kant laat zien (en dan heb ik het niet over de architectuur). Een mens zou van minder na 9 maanden nog eens beginnen bloggen :-) Enjoy the sunshine!

Zoals - ik weet niet hoe-vele mensen ben ik een vaste honk. Honkvast, geworteld, en als de dood voor veranderingen. Zeker grote, die zich maar aanmelden op het moment dat het te laat is om ze te beseffen en er iets aan te ver-anderen, zodat het weer hetzelfde wordt. De voorbije weken zijn zo hectisch geweest, dat ik mezelf haast voorbijliep; thesis, vakantiejob, reizen; kortom, het kon niet op. Dat alles terwijl ik de belangrijke tweesprong die ik nu moet maken haast volledig verdrongen had. De universiteitsjaren liggen achter ons, en lijken zo tangibel. Het is net alsof ik mezelf gewoon in reverse kan zetten en ze allemaal achterstevoren opnieuw kan doen, en het zo simpel lijkt om het te doen ook. Zelfs toen ik eergisteren te horen kreeg dat ik na weken hersendood en onbeseffend jobzoeken eindelijk aan de slag mag in een superschool in Gent, drong het nog niet tot me door dat er met dit nieuwe begin ook een einde kwam aan iets "ouds". Al wat er door mijn hoofd spookte was een naïeve, oppervlakkige "o jee, nu ik hier werk, moet ik wel een nieuw kot zoeken, want als ik springuren heb, ga ik zoveel tijd verliezen," stiekem na al die jaren ook een beetje verliefd op Gent.

En pas vandaag drong het echt tot me door. Deze middag vond ik een nieuw kotje, en ik was dolgelukkig. Hoera! Ik kan nog in Gent blijven! En hoera! Ik moet niet telkens uren pendelen of met de auto rijden naar mijn nieuw werk... Nieuw? O jee... maar ok, I'll manage :-) En dan ging ik terug naar mijn oud kotje om op te ruimen. En zag ik het eerste kotgenootje/vriendinnetje/3-jarig gebuurtje vertrekken. Reken maar van yes dat het toen pas goed begon te knagen. De gedachtemolen begon te draaien, de herinneringen kwamen boven, en toen besefte ik het: het is niet zozeer Gent dat ik zou missen, maar al de mensen en de fantàstische momenten die ik hier beleefd heb. En wat nog het meeste zeer doet is dat vele van die mensen er vanaf 1 september niet meer zijn, en dat ik niet eens de stomme tijd, maar wel de stommiteit genomen heb om er even bij stil te staan en een deftig afscheid/tot ziensje voor te bereiden. Ineens stond ik daar, met een mond vol tanden... "Hoe, ge gaat weg?... Hoe, ik moet mijn kot opruimen?... Hoe, ik zal hier nooit meer binnenkomen? Hoe.... het is eind augustus..."... En zo kan een lege kamer die je zo vol en levendig gewend bent harder slijpen dan een handvol nagels op een pasgewassen krijtbord.

In elk leven dient er een sprong gemaakt te worden, en na enkele weken beland je uiteindelijk terug op zachte grond, dat weet ik. Maar het is altijd leuk om in het achterhoofd nog te weten dat er nog ergens een klein stoelenliftje is, terug naar boven, "gewoon voor in geval dat het nieuwe gras toch niet zo groen lijkt". Dit specifieke liftje-mijn is jammer genoeg voor altijd buiten gebruik, en kan enkel nog maar in gang gedraaid worden in m'n hoofd. De laatste kop koffie op "mijn" vensterbankje, de laatste keer met schattebout in slaap vallen onder "mijn" Ter Platens dakje, de laatste keer die klop op de deur... de kotbaas. "Kom je morgen de sleutel afgeven?" zucht

Vale bloggertjes! Alles goed met jonder? Onder het motto: "les excuses sont fait pour s'en servir" (of de Bernardiaanse vorm van onze oude godsdienstleerkracht wiens Frans eerder een verbasterde versie was van het lokale taaltje van een Ugandese volksstam "lis ikskies somfie poer s'in sirvier, ah!"), mijn weelderige meae culpae voor het laten verloederen dezer e-keet. Edoch, reden hebbende, wil ik ze u niet onthouden:

- de maanden juni én juli werden voorbehouden voor blok, examens en een te late thesis-indiening, die geëindigd is in een massaspurt. Jawel, ik zeg u: heb de deadline van 17u slechts met luttele seconden voorsprong kunnen halen vorige week (bij deze dan ook een welgemeende sorry aan de Lady's adres omdat ik uw superlampen niet kunnen komen bewonderen heb! remember the tips I gave you ;-)). De Wet van Murphy; gotta love it. Meer later.

- toen al het leed achter de rug bleek te liggen, kwam mijn vakantiejob bij Blokker nog wat roet in het eten gooien. Wegens omstandigheden twee extra dagen moeten werken, waartussen ook nog een gezellig dagje Dranouter (dit festival is gewoon de MAX! Alsook Tori freaking Amos, kwijl).

- En wat nu dan?... Héwel, de voorbije twee dagen ben ik al druk in de weer geweest met onze reisjes te plannen; morgen vertrek ik immers met schattie naar Istanbul (pray for us; me don't likie bombies!) voor vijf dagen, waarna ik haast onmiddelijk terug de pist in ben met mijn ouders voor een 9-daagse naar Toscane! Leukigheden om naar uit te kijken? Op het eerste zicht wel, ware het niet dat ik in stress-overdrive aan't gaan ben om al die dingen tot een goed einde voor te bereiden :-S Hoezo, je kan op 138 manieren van de luchthaven naar de wijk Sultanahmet?! Soit, we zien wel. Akbil, here I come! (and slightly hoping I'll come back too...)

Tot gauw!

IS ANYONE WATCHING THIS SHIT?!? Politiek hier in België is een KLUCHT. I say, schaf gewoon dat parlement en al die regeringsleiders af, zodat we VERDER kunnen. Bende incompetente onnozelaars! Loze retoriek, ruzie, persoonlijke aanvallen, etc. terwijl er in de kamer geen kàt naar luistert! Den éne politicus zit zijn smskes na te kijken, Leterme zelf zit wa te lachen en te tateren terwijl er daar nen onnozele Waal al zijn spraakachtige kneepjes zit los te laten, wss niet eens in eerste plaats jegens de premier, maar om de anderen te overtreffen in woordenkunst. 10 minuten lang Leterme staan afvallen, terwijl moesten ze't zelf moeten doen, ze na dag één al een zenuwinzinking krijgen.

Zij geloven misschien niet meer in Leterme, maar ik geloof gewoonweg niet meer in politiek an sich. Het rammelt langs alle kanten, en als wij, het volk, willen dat er verandering in komt, dan roep ik op tot massale ACTIE om te laten zien dat we't méér dan grondig beu zijn. Who's in?

:: kijk hier live ::

Muziek, én video, like they were meant to be :-) Intussen: counting down the days till graduation... En de teller staat op 2! Jeej! Pray with me, people...

Ok, sinds vannacht heb ik mijn befaamde Eurosong-pronostiek voltooid. Juicht alom! Want voorwaar, ik zeg u, er staan ons drie dolle, cliché-matige en verdraaid onnozele Eurosongdagen te wachten, en ge moogt gerust zijn dat ik er naar uitkijk! :o) Nu, om ook mijn bloggertjes wat bij te sturen in het bekijken van de songs (en om ulder raad te geven ivm wanneer ge best uwe Lotto eens gaat nakijken op teletekst - met de mute-knop aan, wel te verstaan), ziehier mijnen (herschikten) top 10!

10. Andorra: “Casanova”: deze song is zodanig ABBA, dat ge’r spontaan van begint te Zweden. Edoch, een verdraaid catchy refrein maakt haast evenveel goed als een zekere Prof. D.V. moest doen bij zijn vrouw toen ze ’t op’t nieuws had gezien dat hij zijn maîtresse vermoord had.

9. Griekenland: “Secret Combination”: Dit is gelijk Katarakt: iedereen kijkt ernaar, niemand weet waarom en uiteindelijk krijgt ge just mor goest op fruit. Echter, het betere cli-shake-werk van de avond!

8. Ijsland: “This is my life”: hij doet mij peizen op Deen uit de disco, en zij ziet eruit alsof ze klapt tegen opgezette beesten. Maar het is goed!

7. Servië: “Oro”: dit is dramatiek van de bovenste plank! En madame kan zelfs zo hoog zingen, dat ze’r aankan zonder een trapleerken. Die getalenteerde Serviëtten toch :-)

6. UK: “Even if”: dit gaat waarschijnlijk weer ergens gans vanachter eindigen, maar mensenlief, diene mens zijn plaat maakt op één twee drie uwen dag goed! Ziet ‘em nekeer springen, jong! :o) This is Phats&Small all over again: geinige discobeats vertolkt door een slanke monte-negro die uw tuinfeest tot in de vroege uurtjes draaiende zou houden.

5. België: “O julissi”: ik kan er niet aan doen; ik blijf het geniaal vinden! Ok, na nen tijd kan het zijn dat ge wenst da Micha Marah na al die jaren nen derde cd uitbrengt met allemaal kinderliedjes op, maar dan beseft ge plots hoe fout het is dat ge weet da Micha Marah al twee cd’s met kinderliedjes uitgebracht heeft. En dan zet ge gewoon “O julissi” nog eens op om dat te verdringen 8-) See? It works for all of us! :-)

4. Oekraïne: “Shady Lady”: jawadde, na die Oekraïense explosieven van twee jaar geleden (remember miss “talk to my ghat?”) en diene mislukte kerstbol van verleden jaar kan dit land gewoon niks meer mis doen voor mij! (unless they kill Cher; then I would spit on them) Ook dit jaar gaat Clouseau weer languit op de planken: deze deerne geeft ons vonken en vuur, laat ons dansen tot we niet meer bij te sturen zijn.

3. Kroatië: “Romanca”: en jawel hoor, bij Severina was ik al zo goed als zeker, maar nu is het een feit: Kroatisch is wat er van komt als ge uw Vlaams te nijg laat verbasteren! In één strofe heb ik zowel “Baas, Tim is zat” als “Er zit een stof in mijn salat” kunnen opmerken. Volgens mij zitten die mannen van ’t groen boeksken daar voor iet tussen; spreekt ge te nijg dialect, dan komen ze u pakken en wordt ge geëxcommuniceerd naar Kroatië. Anyway, vré geestig en origineel lied! Gaat hoge ogen gooien.

2. Hongarije: Eindelijk! Muziek! En nog eens een oorverdovend mooie ballade, zeg. Mag van mij zeker in den top 3!

1. Moldavië: “A century of love”: She sings the English with a little hair on it, but God my, what voice a! Het doet mij een beetje peizen aan wanneer ik een Club-sandwishke bestel bij Kelly: “zonder tomaat, maar met worteltjes, graag!” Dit lied is de wortel: eigenlijk hoort het er nie tussen, maar ze doet het toch speciaal voor u, terwijl het anders wa dretserig is :-) (cf. video links)

Met ook eervolle vermeldingen voor ALBANIE, ESTLAND en AZERBEIDJAN. En met deze woorden neem ik welgezind afscheid van u: GO, ISHTAR, GO!!! :-)