12-08-14

Als het licht flikkert in het donker...

1_kip.jpg... dan scheelt er voor de zoveelste keer iets aan uw IKEA ledlampen, of is er onweer op komst. Bij deze is het 't tweede fenomeen dat mij ginds in de verte lamlendig over de daken aangeeft dat ik maar beter mijn bloemen niét had water gegeven deze avond. Ik zal het maar toegeven: een echte groene vinger zal ik denk ik nooit worden. Er is een soort vreemde connectie die planten hebben met mij, zodat ze op het moment dat ik ze aankoop pardoes een genetische shift maken richting snelverderf. Ofte: hoe ik erin slaag om elk fotosynthetisch wezen binnen de kortste keren om te toveren tot pot-pourri. Een beetje de Midas touch, maar in plaats van goud verandert heel mijn plantenrijk na een aanraking mijner vingertop in een nest dorre miserie.

 

Er is één ding, doch, dat ik kan, en ik ben er danig fier op. Pompoenen kweken. Bij hercules, mochten banken dezelfde mogendheden hebben als één pompoenzaadje, er is geen sprake meer van economische crisis. Heil aan Fortis en co., een villa op de maan voor iedereen! Nee, enkele maanden geleden haalde ik 't zot in mijne kop om zo'n zaadje wellustig te poneren in mijn achterliggend moestuintje, in de hoop dat ik dit jaar Halloween zal kunnen vieren in grand style. Nodeloos om te zeggen dat ik de hele dreef hier zal kunnen afzomen met Jack-o-lanterns - dat weelderig stuk ongeplante zit intussen al bij mijne gebuur. En ik heb de indruk dat ik hem kan zién groeien. Misschien is het daarmee dat mijn kiekens geen eieren willen leggen, omdat ze zich uit pure stomverslagenheid geconstipeerd hebben door godganserdagen naar die pompoenstruik te zitten loenzen.

 

By the way: Magda & Christine zijn dus een feit: enkele weken geleden is mijn jeugddroom uitgekomen. 2 kippen gekocht, die we deze namen gegeven hebben in loving memory of de 2 beruchtste kuisvrouwen uit het college in mijn hometown. Ik zwoer het mezelf al sinds mijn 14de dat, mocht ik ooit pluimvee hebben, ik hen naar deze twee kiekens van vrouwen zou dopen. Just to say: a dream is a wish your heart makes...

00:19 Gepost door C.M. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-14

EEN NIEUWE START

terminator-im-back.jpegWaerde bloggertjes, verdoken landgenoten ende zoekers naar nostalgisch geleuter... Enkele dagen geleden wist mijn bovenstebeste maat Frederik mij te zeggen dat hij af en toe in een zweem van geschiedenisminning nog eens naar mijn goede, ouwe blog surfte. Ik was hem zelfs bijna vergeten, ook al heb ik hier destijds tijdens mijn studentikoze jaartjes 't behang van de muren geschreven, de motten van de lampen getaterd en vooral: mij danig gejeund om mijn hersenkronkels op u los te laten zoals Bart De Wevers gebrek-aan-commentaarmeldingen na een verkiezingsslag! Tot ik gisteren tot het besef kwam... dat ik dat eigenlijk wel heel graag deed... en dat ik dat eigenlijk wel een klein beetje miste... en dat het misschien tijd werd om de draad terug op te pikken. So ladies & gentlemen, na 3 jaar stillig is het mij een genoegen om te zeggen: I'M BACK! Benieuwd of er nog wat van die oude, getrouwe lezertjes overblijven die mijn blog vroeger wisten te sieren met menig krabbelpoot of dito voyeuristisch bezoeksken :-) 

 

De zin "where was I?" moet ik hier allicht niet bovenhalen, of skynetblogs crasht onder het epistelgehalte. Nog zoiets dat gisteren bijna gecrasht was: onze watertorens. Of hoe de komkommers in nieuwsland opnieuw de lucht in schieten zoals opgefokte kleiduiven op de space shuttle: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.2002427 . I say, je moet al een waardig stukske journalist zijn om met zoiets de Redactie te halen. En dan vraagt een mens zich af: doet de watermaatschappij wel vaker zo'n metingen? Zouden zij weten wanneer ik mijn ochtendlijk plaske placeer en vooral, doen zij dan mijn rekening stellig naar omhoog gaan? En dan zijn ze verwonderd dat de VS ons bespioneert, terwijl TMVW monnikerwijs bij kaars en wimpel zit te turven hoe vaak ik mijn blaas vandaag al heb geledigd. Een mens zou van minder terug beginnen bloggen...

11:04 Gepost door C.M. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-11

Isn't it romantic...

2 jaar heeft dit stilgelegen, en onlangs dacht ik nog... Wat is er gebeurd met die flink bloggende kerel die zijn gedachten op het internet losliet zoals een koe haar veulens op een bloeiende graswei? Ik denk dat het maar eerlijk is om te zeggen: die kerel is volwassen aan't worden. Verbazingwekkend hoe volwassenheid met een vleugje "'k heb genen tijd meer voor niks!" komt, en hoe je plots honderd-en-één projectjes in je leven hebt, terwijl er maar tijd is voor een handvol...

 

Zoveel is al veranderd, maar ik ben heel blij om te zeggen dat veranderingen in mijn geval verbeteringen zijn. Ik geef nog altijd met volle plezier les, mijn leerlingen zijn geniaal (ook al praat ik niet over hun IQ :p), ik woon opnieuw in Gent in een pràchtappartementje met uitzicht op de Gentse torens, de Sint-Pietersabdij en een parkje, en heb de liefde van mijn leven gevonden. Het zijn zo'n paar zaken waar een mens zo dankbaar kan voor zijn, tussen allerlei zaken die ook hetzelfde gebleven zijn.

 

Ik weet niet hoe vaak ik hier nog zal posten, misschien dat ik door dit berichtje weer de smaak te pakken krijg; alleszins vond ik dat het mijn plicht was om jullie, 5-jaar trouwe lezertjes, na al die tijd toch eens een update te schenken van mijn leven :-) Hopelijk gaat het goed met jullie?

 

Groetjes en misschien tot...!

11:07 Gepost door C.M. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-05-09

Zomer

BILD0750Ik heb me vandaag eens voorgenomen om “leerlingenmoe” te zijn. In plaats van lessen voor te bereiden, taakjes te maken of te verbeteren ben ik er maar op uitgetrokken, dwars door de zomermassa, in het kielzog van roddelende tieners in Sint Bavo-outfit, immer vrolijke Italiaanse accordeonisten en moeders die een extra dagje vrijaf genomen hebben om zoonlief te voorzien van een extra “tenu’ke” voor op den barbecue van nonkel Frans en tante Jacqueline. Te veel prikkelingen om met al m’n sensoren te kunnen opvangen; ’t stad leefde vandaag gewoon. “Zijn we niet met te veel?”, vroeg ik me nog af toen ik de zoveelste haverklap kreeg van een passant. En toch heb ik het merkwaardige voorgevoel dat ik elke dag dezelfde mensen tegenkom.

Opgetutte, bezwete bomma’s die in ik-vorm verbaal uit de auto klauteren. Nutteloze small-talk tussen een blonde deerne en haar oude lerares die overactend blij is om haar terug te zien. Twee 15-jarige dames die samen in het pashok naast mij klauteren om er mekaar op kousevoetjes stylingsadvies te geven en tussendoor te bekokstoven wat ze die avond met de hele kliek gaan uitspoken. Diep vanbinnen voelde ik heel even weer die jeugdige kerel naar boven komen... en oeps! Daar gooide de spiegel roet in het eten. Bedankt, H&M, om er twee omhoog te hangen, zodat ik ook nog mijn zakkende derrière kan aanschouwen.

Vaarwel gezegd tegen maatje 32, heb ik ook ‘ns beslist om mijn fiets zelf te repareren. Ik rijd immers al 5 maanden rond op z’n Onslows; om de vier raderslagen een krak van jewelste. ’t Verbijstert me dat mijn leerlingen in Zwijnaarde nog niet gezegd hebben dat ze mij ’s ochtends horen vertrekken. Beetje anti-roest gekocht in den Brico, wat gebricoleerd en uiteindelijk toch al iéts los gekregen. Meer straks, als de vreemde darm uit onze fietsenstalling is verdwenen. (zouden wij een beerput hebben, meneertje kotbaas?)

Meanwhile stoom ik m’n lasagne klaar, terwijl Gent zich uit m’n venster nog steeds van haar beste kant laat zien (en dan heb ik het niet over de architectuur). Een mens zou van minder na 9 maanden nog eens beginnen bloggen :-) Enjoy the sunshine!

19:34 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-08-08

Changes

Zoals - ik weet niet hoe-vele mensen ben ik een vaste honk. Honkvast, geworteld, en als de dood voor veranderingen. Zeker grote, die zich maar aanmelden op het moment dat het te laat is om ze te beseffen en er iets aan te ver-anderen, zodat het weer hetzelfde wordt. De voorbije weken zijn zo hectisch geweest, dat ik mezelf haast voorbijliep; thesis, vakantiejob, reizen; kortom, het kon niet op. Dat alles terwijl ik de belangrijke tweesprong die ik nu moet maken haast volledig verdrongen had. De universiteitsjaren liggen achter ons, en lijken zo tangibel. Het is net alsof ik mezelf gewoon in reverse kan zetten en ze allemaal achterstevoren opnieuw kan doen, en het zo simpel lijkt om het te doen ook. Zelfs toen ik eergisteren te horen kreeg dat ik na weken hersendood en onbeseffend jobzoeken eindelijk aan de slag mag in een superschool in Gent, drong het nog niet tot me door dat er met dit nieuwe begin ook een einde kwam aan iets "ouds". Al wat er door mijn hoofd spookte was een naïeve, oppervlakkige "o jee, nu ik hier werk, moet ik wel een nieuw kot zoeken, want als ik springuren heb, ga ik zoveel tijd verliezen," stiekem na al die jaren ook een beetje verliefd op Gent.

En pas vandaag drong het echt tot me door. Deze middag vond ik een nieuw kotje, en ik was dolgelukkig. Hoera! Ik kan nog in Gent blijven! En hoera! Ik moet niet telkens uren pendelen of met de auto rijden naar mijn nieuw werk... Nieuw? O jee... maar ok, I'll manage :-) En dan ging ik terug naar mijn oud kotje om op te ruimen. En zag ik het eerste kotgenootje/vriendinnetje/3-jarig gebuurtje vertrekken. Reken maar van yes dat het toen pas goed begon te knagen. De gedachtemolen begon te draaien, de herinneringen kwamen boven, en toen besefte ik het: het is niet zozeer Gent dat ik zou missen, maar al de mensen en de fantàstische momenten die ik hier beleefd heb. En wat nog het meeste zeer doet is dat vele van die mensen er vanaf 1 september niet meer zijn, en dat ik niet eens de stomme tijd, maar wel de stommiteit genomen heb om er even bij stil te staan en een deftig afscheid/tot ziensje voor te bereiden. Ineens stond ik daar, met een mond vol tanden... "Hoe, ge gaat weg?... Hoe, ik moet mijn kot opruimen?... Hoe, ik zal hier nooit meer binnenkomen? Hoe.... het is eind augustus..."... En zo kan een lege kamer die je zo vol en levendig gewend bent harder slijpen dan een handvol nagels op een pasgewassen krijtbord.

In elk leven dient er een sprong gemaakt te worden, en na enkele weken beland je uiteindelijk terug op zachte grond, dat weet ik. Maar het is altijd leuk om in het achterhoofd nog te weten dat er nog ergens een klein stoelenliftje is, terug naar boven, "gewoon voor in geval dat het nieuwe gras toch niet zo groen lijkt". Dit specifieke liftje-mijn is jammer genoeg voor altijd buiten gebruik, en kan enkel nog maar in gang gedraaid worden in m'n hoofd. De laatste kop koffie op "mijn" vensterbankje, de laatste keer met schattebout in slaap vallen onder "mijn" Ter Platens dakje, de laatste keer die klop op de deur... de kotbaas. "Kom je morgen de sleutel afgeven?" zucht

02:20 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-08-08

My life in 30 seconds!

Vale bloggertjes! Alles goed met jonder? Onder het motto: "les excuses sont fait pour s'en servir" (of de Bernardiaanse vorm van onze oude godsdienstleerkracht wiens Frans eerder een verbasterde versie was van het lokale taaltje van een Ugandese volksstam "lis ikskies somfie poer s'in sirvier, ah!"), mijn weelderige meae culpae voor het laten verloederen dezer e-keet. Edoch, reden hebbende, wil ik ze u niet onthouden:

- de maanden juni én juli werden voorbehouden voor blok, examens en een te late thesis-indiening, die geëindigd is in een massaspurt. Jawel, ik zeg u: heb de deadline van 17u slechts met luttele seconden voorsprong kunnen halen vorige week (bij deze dan ook een welgemeende sorry aan de Lady's adres omdat ik uw superlampen niet kunnen komen bewonderen heb! remember the tips I gave you ;-)). De Wet van Murphy; gotta love it. Meer later.

- toen al het leed achter de rug bleek te liggen, kwam mijn vakantiejob bij Blokker nog wat roet in het eten gooien. Wegens omstandigheden twee extra dagen moeten werken, waartussen ook nog een gezellig dagje Dranouter (dit festival is gewoon de MAX! Alsook Tori freaking Amos, kwijl).

- En wat nu dan?... Héwel, de voorbije twee dagen ben ik al druk in de weer geweest met onze reisjes te plannen; morgen vertrek ik immers met schattie naar Istanbul (pray for us; me don't likie bombies!) voor vijf dagen, waarna ik haast onmiddelijk terug de pist in ben met mijn ouders voor een 9-daagse naar Toscane! Leukigheden om naar uit te kijken? Op het eerste zicht wel, ware het niet dat ik in stress-overdrive aan't gaan ben om al die dingen tot een goed einde voor te bereiden :-S Hoezo, je kan op 138 manieren van de luchthaven naar de wijk Sultanahmet?! Soit, we zien wel. Akbil, here I come! (and slightly hoping I'll come back too...)

Tot gauw!

00:43 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-07-08

VILLA POLITICA - live uitzending vanmorgen

IS ANYONE WATCHING THIS SHIT?!? Politiek hier in België is een KLUCHT. I say, schaf gewoon dat parlement en al die regeringsleiders af, zodat we VERDER kunnen. Bende incompetente onnozelaars! Loze retoriek, ruzie, persoonlijke aanvallen, etc. terwijl er in de kamer geen kàt naar luistert! Den éne politicus zit zijn smskes na te kijken, Leterme zelf zit wa te lachen en te tateren terwijl er daar nen onnozele Waal al zijn spraakachtige kneepjes zit los te laten, wss niet eens in eerste plaats jegens de premier, maar om de anderen te overtreffen in woordenkunst. 10 minuten lang Leterme staan afvallen, terwijl moesten ze't zelf moeten doen, ze na dag één al een zenuwinzinking krijgen.

Zij geloven misschien niet meer in Leterme, maar ik geloof gewoonweg niet meer in politiek an sich. Het rammelt langs alle kanten, en als wij, het volk, willen dat er verandering in komt, dan roep ik op tot massale ACTIE om te laten zien dat we't méér dan grondig beu zijn. Who's in?

:: kijk hier live ::

10:17 Gepost door C.M. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende